Volkstuin van Bemar

Olijfkomkommer

Deze tot pakweg vijf meter hoogte rankende slingerplant werd al door de Inca’s geteeld voor haar vruchten. Ze komt (dus) oorspronkelijk uit de Andes en in het bijzonder beschouwt Peru zich als de bakermat. Maar het is tegenwoordig breed verspreid in Midden- en Zuid-Amerika en de Caraïben. Ook in Florida wordt ze geteeld – waar ze overigens ook als onkruid wordt betiteld. Ze komen ook ruimschoots in subtropisch Azië (Japan, Korea, China, Nepal) en Nieuw-Zeeland voor. De olijfkomkommer doet het uitstekend op grote hoogte (tot 2000 meter) en kunnen derhalve goed tegen lagere temperaturen en vochtig weer.
In Nederland doen ze het ’s zomers als een tierelier.

De olijfkomkommer behoort tot de grote familie der cucurbitaceae, waartoe ook komkommerscourgettespompoenen enzovoorts behoren. Het is een eenhuizige plant, d.w.z. op dezelfde plant komen mannelijke en vrouwelijke bloemen voor.

In Peru, Bolivia en Brazilië is het een veel voorkomende groente. Net zoals eigenlijk in de rest van Midden- en Zuid-Amerika.
In een onderzoek uit 2003 door de Universidade Federal de Minas Gerais (naar de bemesting voor de olijfkomkommer) staat: ‘In Brazilië verkopen boeren hun groenten en fruit locaal, op kleine schaal. De vruchten worden gegeten gekookt, gevuld of vlees stoofschotels, saus, en gebakken.’


Vrucht

In principe is alles van de plant bruikbaar. Scheuten, blad (koken), de zaden zijn eetbaar, maar het gaat om de vrucht. Jonge vruchten, zo groot als de duinnagel van een volwassene, zijn het lekkerst. Ze smaken naar komkommer en qua vorm is er gelijkenis met een groene olijf, vandaar de Nederlandse naam.
De vruchten hebben stekels, d.w.z. zachte stekels – dus eigenlijk geen steek –  en zeker als ze groter worden. De kleine zijn vrij glad. Deze jonge, knapperige vruchten eet u rauw. Zo, als snack of in salades of roerbakgerechten. U kunt ze ook inmaken in het zuur. Als ze groter zijn, zijn ze niet lekker om zo te eten. Dan moet u ze nog iets groter laten groeien; de nogal holle vrucht haalt u dan leeg (zaden bewaren!) om te vullen en daarna te koken, stoven of in de oven te bakken. Net als met gevulde paprika’s. En dan komt de Engelse benaming stuffing cucumber in beeld.
U vult ze bijvoorbeeld met gehakt, vis of kaas.


Sap van maken

Het heet traditioneel te zijn, maar blenders hadden de Inca’s niet. In Peru maakt men van de olijfkomkommers sap in de blender en drinkt men twee maal daags een half kopje ervan.
Dat heeft alles te maken met de vermeende gezondheidseffecten. (Zie hieronder.)


Bewaren

De vruchtjes kunnen een paar dagen tot een week in de koelkast worden bewaard. Doe ze in een plastic zak tegen het uitdrogen, want de knapperigheid – een van de pluspunten – neemt af.
Voor grote vruchten, die u wilt vullen, is dat niet erg.
In zoetzuur inmaken – zoals bij augurken – kan goed. Dan behouden ze knapperigheid. Of u ze heel dan wel in stukjes gesneden inmaakt, moet u zelf bepalen.

Bron:Mergenmetz

%d bloggers liken dit: