Petra

Voor vandaag had ik een uitnodiging gekregen om naar het afscheid te komen van mijn oud collega Petra. Zij stopt met werken bij zorginstelling Aafje, waar wij allebei heel wat jaren rond gelopen hebben.Jullie kennen Petra niet, maar ik schrijf dit blogje met een paar herinneringen speciaal voor haar omdat ik er vanwege de operatie van mijn man niet bij kan zijn vandaag.

Ik stopte zelf al een paar jaar geleden met werken en schreef daarover in maart 2018.

In de zorgorganisatie heb ik allerlei functies gehad en ik ontmoette Petra voor het eerst toen ik als klantadviseur in een verpleeghuis in Rotterdam ging werken waar zij teamleider was. We hadden een fijne klik en werkten altijd prettig samen. Een jaar of twee later werd er een grote reorganisatie uitgevoerd en kwamen we in dezelfde functie terecht. De verwijslijn van Aafje. Een nieuwe functie op een nieuwe plek in de organisatie. Vanuit dat centrale punt moesten alle opnames en alle thuiszorg geregeld gaan worden.

Tijd

Zo’n nieuwe manier van werken heeft tijd nodig om te wennen bij verwijzers, zoals huisartsen en transferverpleeglundigen, dus in het begin was het nog niet erg druk. We gingen op externe bezoeken om ons aanmeldpunt te “verkopen”.

In het begin waren we vaak eind van de middag klaar met alles. Soms deden we dan een potje klaverjas om de tijd te doden. We werkten met de start met z’n vieren en met die drie collega’s[ Petra, Marjon en Nico] heb ik ontzettend veel lol gehad. We lachten soms tot de tranen over onze wangen liepen en er gevraagd werd of we niet wat stiller konden zijn. Een van de collega’s[ Nico, inmiddels overleden] hield van moppen vertellen en schuine praatjes. Ook van kleding kopen, wat hij dan aantrok en ons showde. “En wat vinden jullie dames, staat het? “

In alle hectiek toch even bijkletsen, meezingen met de radio, het dagelijkse rondje wandelen in de pauze, om de beurten koffie halen en snapshot foto’s maken.Gewone dingen als je nog werkt, maar het zijn juist die dingen geweest die ik later toch miste.

snapshot

Bij de bakker, Uljee, dichtbij onze werkplek was iedere woensdag een gebaksoort in de aanbieding. We noemden dat een Uljee momentje en alhoewel wij dames vaak bezwaar maakten, want we werden veel te dik, zwichtten we snel en ging collega Nico ons Uljeemomentje kopen, een tompouce of iets anders. Daar begonnen de kilo’s wel toe te nemen die ik er niet meer af kreeg….

Later werd het werk drukker en drukker en liep dat centrale punt als een trein. Tijd voor klaverjassen was er niet meer bij. Er kwamen meer collega’s bij en soms meer “gezeur” onderling, maar de lol bleef.

Ik kom mijzelf nog steeds tegen als ik de website bezoek…..

In het begin en eigenlijk zelfs nu nog, mis ik dat nog wel eens, dat heerlijk lachen om niets. Wat ik niet mis, was de drukte die het werk bracht, het soms wakker liggen over werkdingen. Of de jaarlijkse beleidsdagen waar je in allerlei samenstellingen opdrachten moest doen en weer voor de hele groep moest presenteren. Niets voor mij maar ik leerde er wel van niet zo bangig te zijn om te spreken voor een groep. Nu sta ik zelfs voor groepen met soms 20 mannen van allerlei nationaliteiten te praten en kan dat mij niets meer schelen……

De foto’s in dit blog bleken nog op een oude telefoon te staan, waarmee mijn kleindochter foto’s maakt als we ergens heen gaan.

Petra, via deze weg wens ik je alvast een leuk afscheid vanmiddag en we spreken snel samen af.

Geniet van de kleine

dingen in het leven.

Op een dag kijk

je terug en besef je

dat dit de grote

dingen waren.

De middag voor Kerst of op Oudejaarsdag sloten we ieder jaar af met een hapje en drankje tussen het regelen van alle dingen door.

18 gedachten over “Petra

  1. Wat een mooie uitspraak is dit: ‘Geniet van de kleine dingen in het leven. Op een dag kijk je terug en besef je dat dit de grote dingen waren.’ Het klopt echt dat geluk in de kleine dingen zit.

  2. Koester de mooie herinneringen !
    enne… we duimen voor je man , dat hij voorspoedig mag genezen.
    (Sorry voor maandenlang niet meer te reageren op vele blogs, het plotselinge overlijden van mijn foto kameraad Johan heeft er stevig op ingehakt bij mij…Ik herneem langzaam mijn blog bezoekjes)

  3. Lieve Margriet, we hebben je zeker gemist vanmiddag. Sterkte met de gezondheid van je man, Beterschap.
    We gaan snel afspreken, Petra had het al over “suppen” maar dat doen we als de zomer zich weer aankondigd

  4. Wat een mooi stukje. Mooie herinneringen. Ik denk vaak op het werk ‘dit zal ik toch missen… ‘ Anderzijds zijn er ook dingen die te zwaar worden, dat voel ik wel. Na een drukke dag, vind ik geen rust en slaap ik slecht. Alsof mijn brein geen off-knop kan vinden. En de dag nadien ben ik dan doodmoe.

  5. Een fijne werkplek met leuke collega’s is goud waard, dat laat je zien. Ik was ook zo’n gelukkige en toen ik eenmaal gestopt was mistte ik het totaal niet. Ik kijk niet achterom maar altijd vooruit!

  6. Jammer dat je er niet bij kunt zijn, maar ik vermoed zo dat Petra dit log ook wel ontzettend leuk zal vinden hoor!
    Succes met de operatie voor je man!

  7. jammer dat je niet bij het afscheid kan zijn
    hadden jullie alle herinneringen van hier boven ff op kunnen diepen uit de krochten van het verleden
    ik ben inmiddels ook weer zo wat 8 jaar met pensioen en kijk ook wel eens terug , heb via fb ook nog wel contact

    suc6 met de operatie van je man

Wat leuk als je een reactie achterlaat! Ik moet hem wel even goedkeuren dus je ziet hem niet meteen staan!