Volkstuin van Bemar

Terug naar Frankrijk: Gorges de l’Ardèche

In 2004 waren we voor het laatst in de Ardèche, wel in een ander deel dan tijdens de laatste vakantie van augustus. We bezochten toen de Gorges de l’Ardèche. Dat gebied vond ik toen prachtig en is mij altijd bijgebleven. Doordat mijn externe harde schijf vorig jaar crashte, had ik van die vakantie nog maar 1 foto over. Ons vakantieadres dit jaar lag er ruim anderhalf uur rijden vandaan. Dat was te doen…….Vandaag nog een blogje over ons bezoek aan de Gorges de l’Ardèche in augustus jl

Kloof

De Gorges de l’Ardèche is een kloof langs de rivier de Ardèche in het zuiden van de Ardèche . Je ziet er enorme rotsformaties van kalksteen, uitgesleten door de rivier de Ardèche.

Wij zijn gestart bij de plaats Vallon-Pont-d’Arc en reden via de D 290 tot aan Saint-Martin-d’Ardèche. Al meteen zagen we het verschil in drukte met het deel van de Ardèche waar we dit jaar verbleven. Heel veel toeristen hier, veel campings en tot aan de beroemde Pont d’Arc in file rijden. Zelfs veel fietsers [ met twee honden en al] wat het verkeer ook behoorlijk ophield.

Voordat je start, kun je beter wel eerst gaan plassen, want er is geen restaurant of iets, alleen een bosje waar je achter kunt, haha!

Boogbrug

De Pont d’Arc is een door de natuur gecreëerde boogbrug over de rivier.De meeste auto’s sloegen daar af richting parkeerterrein. Ook wij deden dat omdat ik een foto wilde maken. Het was echter zo druk dat er geen parkeerplek te vinden was. Per abuis reden we de verkeerde kant van de D290 op en moesten we weer keren zodat ik vanuit de auto toch nog een foto kon nemen. Op het strandje zie je nu nog weinig mensen maar ik zag veel families bepakt en bezakt richting strandje lopen.

Belvedères

Onderweg kun je op een behoorlijk aantal  belvedères (uitzichtpunten) met parkeerplaatsen stoppen, waar je kunt genieten van het uitzicht,

Of foto’s maken

Serre du Tourre:

het Cirque de la Madeleine:

Op het water

Ook per kano kun je de Gorges verkennen. Hier bij het begin is het nog druk. Hoe verder op de route hoe minder druk het werd.Het is ook een eind kanoën natuurlijk…..

Overal waar je kunt stoppen zie je ver beneden de rivier. Als je goed kijkt zie je ook kano’s op sommige foto’s.

Voor motorrijders is dit natuurlijk ook een heerlijke route, we kwamen er genoeg tegen. Deze geiten liepen langs de kant van de weg en vonden die motoren ook wel wat.

Ergens zagen we deze krekel en stonden hem te bewonderen.Een paar Fransen kwamen bij ons staan om te zien waar wij naar keken.Uit hun reactie begreep ik wel dat ze erom moesten lachen, slechts een krekel☺

Hoe verder we reden, hoe rustiger het werd. Ergens hebben we geluncht op een van de belvedères, er was niemand….alleen wij met een prachtig uitzicht om van te genieten

Je kunt de route in ongeveer twee uur rijden, wij deden er wat langer over door alle stops, koffie drinken uit de thermoskan, eten, foto’s maken en gewoon genieten..

15 gedachtes aan “Terug naar Frankrijk: Gorges de l’Ardèche

  1. mizzD

    Héél bekende beelden..! wij deden diezelfde route in juni 2018.. en hadden net zulk mooi weer. Het is er echt prachtig, maar inderdaad enórm toeristisch hè? Er zijn dan wel allemaal die mooie uitkijkpunten gemaakt.. toen wij ergens in de jaren ’90 die route ook al eens deden, was dat er allemaal nog niet en stond je met gevaar voor eigen leven op smalle randjes naast de weg dat uitzicht te bewonderen..!

  2. Marthy

    Ja, die mooie uitzichtpunten waren er niet voorheen, volgens mij moeten er daar toen echt weleens ongelukken zijn geweest. Gelukkig zijn de uitzichtpunten tegenwoordig veilig ingericht. Mooie serie Margriet!

  3. omabaard

    Prachtige foto’s. Wij deden de Gorges in een ver verleden ook. Ik herinner me ook ergens angst tijdens het autorijden, het leek of de diepe ravijnen naast de weg me aantrokken. De 3 kinderen op de achterbank werden het zwijgen opgelegd

    1. Margriet Auteur van bericht

      Dat is wel heel herkenbaar hoor. Ik zit mij nog vast te houden op smalle bergwegen met een ravijn naast mij. Vroeger met kinderen die misselijk waren van alle bochten en steeds vroegen: “zijn we er bijna? “……..zijn toch herinneringen waar je nu om kunt lachen,maar toen in die auto was het absoluut niet grappig☺

Leuk als je een reactie achterlaat!

%d bloggers liken dit: